Γιατί ο Ruskin την αποκάλεσε το κεντρικό κτίριο του κόσμου
Κατανοώντας την πρόσοψη του Παλάτι των Δόγηδων
Το παλάτι αποτελεί το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα βενετσιάνικου γοτθικού ρυθμού, και το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό του είναι ότι μοιάζει χτισμένο ανάποδα. Αυτό εξηγεί τι ακριβώς βλέπετε και γιατί λειτουργεί.
Κλείστε την είσοδό σας στο Παλάτι των Δόγηδων ↗Η αντιστροφή
Η συμβατική πέτρινη αρχιτεκτονική τοποθετεί τη μάζα στη βάση και την ελαφρότητα στην κορυφή, γιατί έτσι μεταφέρονται τα φορτία. Το Παλάτι των Δόγηδων κάνει το αντίθετο: μια ανοιχτή στοά με τριάντα έξι κίονες στο επίπεδο του εδάφους, μια λότζια με εβδομήντα ένα κίονες και τετράφυλλο διάκοσμο πάνω από αυτήν, και πάνω από τα δύο, ένας σχεδόν συμπαγής τοίχος από μάρμαρο που περιέχει τις μεγαλύτερες αίθουσες του κτηρίου. Το βαρύ στοιχείο στηρίζεται σε δύο ορόφους που είναι ως επί το πλείστον κενοί.
Γιατί στέκεται όρθιο
Επειδή ο επάνω τοίχος δεν είναι τόσο βαρύς όσο φαίνεται. Είναι μια σχετικά λεπτή επένδυση μαρμάρου πάνω από έναν ελαφρύτερο πυρήνα, και τα φορτία συγκεντρώνονται στους κίονες αντί να κατανέμονται κατά μήκος μιας συμπαγούς γραμμής. Πρόκειται ουσιαστικά για έναν πρώιμο τοίχο-πετάσμα ντυμένο ως λιθοδομή — και η στοά από κάτω επιτελεί σαφώς μικρότερο έργο από ό,τι υποθέτει το μάτι.
Το μοτίβο με τα ρόμβους
Ο επάνω τοίχος είναι επενδεδυμένος με εναλλασσόμενο ροζ μάρμαρο της Βερόνας και λευκή πέτρα της Ίστριας, τοποθετημένα σε ρομβοειδές πλέγμα. Το αποτέλεσμα από απόσταση είναι υφαντού υφάσματος παρά λιθοδομής, και αυτό είναι σκόπιμο: πρόκειται για μια εμπορική δημοκρατία που πλούτισε από τα υφάσματα και τα μπαχαρικά, και η πρόσοψη της έδρας της κυβέρνησής της μοιάζει με ύφασμα.
Η ζώνη με τα τετράφυλλα
Η ζώνη με τα τετράλοβα ανοίγματα πάνω από τους κίονες της λότζιας είναι το πιο αντιγραμμένο μοτίβο στη Βενετία και εμφανίζεται σε παλάτια κατά μήκος του Μεγάλου Καναλιού και, αργότερα, σε κτήρια του δέκατου ένατου αιώνα σε όλη την Ευρώπη. Κάνει επίσης κάτι έξυπνο: διατρυπώντας ακριβώς τη γραμμή όπου το μάτι περιμένει μια συμπαγή μετάβαση, κάνει τον τοίχο από πάνω να μοιάζει να αιωρείται.
Τα κιονόκρανα των γωνιών
Οι κίονες της ισόγειας στοάς φέρουν σκαλιστά κιονόκρανα, και τα δύο στις γωνίες είναι αφηγηματικά. Αυτό που βρίσκεται πλησιέστερα στην Ponte della Paglia απεικονίζει τη μέθη του Νώε· αυτό στην πλευρά της Porta della Carta απεικονίζει την κρίση του Σολομώντα. Η τοποθέτησή τους δεν είναι τυχαία — αντίκριζαν τους ανθρώπους που έρχονταν να συναλλαγούν με τα δικαστήρια της Δημοκρατίας.
Οι κολόνες φαίνονται πολύ κοντές
Πράγματι, και είναι. Το επίπεδο του εδάφους της Βενετίας έχει ανέβει σημαντικά από τον δέκατο τέταρτο αιώνα καθώς η πόλη βυθιζόταν και η λιμνοθάλασσα ανέβαινε, και οι βάσεις των κολόνων της στοάς είναι τώρα εν μέρει θαμμένες. Είχαν σχεδιαστεί με ορατά βάθρα και πολύ πιο κομψές αναλογίες από αυτές που παρουσιάζουν σήμερα.
Γοτθικό, αλλά όχι βόρειο γοτθικό
Η βενετσιάνικη γοτθική αρχιτεκτονική δανείζεται την οξυκόρυφη αψίδα από τον βορρά και το ogee, το πλέγμα και τη διακοσμητική επιφανειακή διαμόρφωση από την ισλαμική αρχιτεκτονική με την οποία η Βενετία συναλλασσόταν σε όλη την ανατολική Μεσόγειο. Είναι ένα υβρίδιο, και το παλάτι αποτελεί την πληρέστερη έκφρασή του: ένα γοτθικό πλαίσιο που φέρει βυζαντινό και ισλαμικό διάκοσμο σε ένα κτίριο που υπηρετούσε μια δημοκρατία η οποία δεν θεωρούσε τον εαυτό της ούτε ανατολικό ούτε δυτικό.
Ράσκιν
Ο John Ruskin αφιέρωσε μεγάλο μέρος του έργου του The Stones of Venice σε αυτό το κτίριο και το χαρακτήρισε ως το κεντρικό κτίριο του κόσμου, εννοώντας ότι ήταν το σημείο όπου συνάντησαν η ρωμαϊκή, η λομβαρδική και η αραβική αρχιτεκτονική παράδοση. Ο ενθουσιασμός του διαμόρφωσε τον τρόπο με τον οποίο ο βικτωριανός κόσμος έβλεπε τη Βενετία, και ένα μεγάλο μέρος της αρχιτεκτονικής του Gothic Revival στη Βρετανία ανάγεται στα σχέδιά του αυτών των κολόνων.